Ramen uit ons werkboek

Het lood was op. De zijlichten bolden uit en bij harde wind rammelde het bovenlicht in de sponning. Drie stukken amber in de zon waren gebarsten, waarschijnlijk al tientallen jaren.

We maakten een wrijfsel, haalden de panelen eruit en zetten er dezelfde dag noodruiten in. In het atelier ging alles uit elkaar. Het oude glas werd schoongemaakt, de drie barsten vervingen we door amber van dezelfde dikte uit onze glasbank.

Daarna nieuw lood in dezelfde breedte als het origineel, gesoldeerd en gekit. Omdat de bewoners het in de gang altijd koud hadden, gingen de panelen in isolatieglas terug. Van binnen zie je het lood gewoon zitten.

Het oude raam was ooit vervangen door helder glas. De eigenaren wilden weer kleur in het trappenhuis, maar niets nagemaakts.

Charlotte tekende golven die met de trap mee omhoog lopen, in kobalt en helder antiek glas. In de schets zat al het licht: ’s ochtends valt het blauw over de treden.

De cartoon op ware grootte telde 64 stukken. Het glas kozen we samen met de eigenaren aan de lichttafel, met daglicht erachter, want onder een lamp lijkt elk blauw hetzelfde.

Eén paneel van de erker was in de jaren zeventig vervangen door een gewone ruit. Van het origineel was alleen een zwart-witfoto uit 1952 over.

Op de foto telden we de stukken en maten we de verhoudingen na. Zo ontstond een nieuwe cartoon. De kleuren kwamen van de vijf panelen die nog over waren.

De vijf oude panelen gingen opnieuw in lood. Het zesde maakten we nieuw, met glas uit de glasbank dat even oud is. Na een jaar zie je het verschil niet meer.